Nazywam się Wera. Od pięciu lat jestem głową w związku: mąż nosi pas, służy w domu, przyjmuje kary — i oboje jesteśmy szczęśliwsi niż kiedykolwiek. Tutaj piszę, jak to wygląda naprawdę: nie sceny, a codzienność. Imiona i szczegóły zmienione.

Od sześciu lat wita mnie po pracy na kolanach. Tamtego wieczoru zadzwonił kurier, potem bank, a ja przeszłam obok niego i zapomniałam.

Powiedziałam „nie dzisiaj” i zobaczyłam, jak kciukiem pociera kostkę. Trzy minuty przeglądu w przedpokoju, w płaszczu: otarcie pod pierścieniem, które…

Wtorek, pełne sprzątanie: mąż klęczy przy kaloryferze w stringach i pasie cnoty, a ja przesuwam palcem po półkach.

Trzy tygodnie zbierał punkty w moim notesie. Wyszło dziewiętnaście, powiedziałam to na głos — a on przyniósł krem do stóp.
Wszystko, o czym piszę w opowiadaniach, rozłożone na czynniki pierwsze: jak wejść w rolę, jak utrzymywać władzę przez codzienne życie, jak nie wypalić się — i 41 rozdziałów dla niego o tym, jak służyć tak, żeby Wam było lekko.