Stringi pod odkurzaczem

Odkurzacz usłyszałam już na schodach, między trzecim a czwartym piętrem. Wtorek, siódma wieczorem, we wtorki ma pełne sprzątanie. Otworzyłam drzwi własnym kluczem, a on nie wyszedł mnie witać: dopóki odkurzacz jest włączony, nie odrywa się od pracy, tak mu kazałam jeszcze w pierwszym roku. Wtedy wyłączał odkurzacz i biegł do przedpokoju, ledwo usłyszał klucz w zamku, a sprzątanie stało, dopóki zdejmował mi płaszcz. Teraz płaszcz zdejmuję sama.

Powiesiłam go i przeszłam do salonu. Klęczał przy kaloryferze, plecami do mnie, w czarnych stringach i w niczym więcej. T-shirt i spodnie leżały złożone na krześle. Sznurek ginął między pośladkami, a kiedy się odwrócił, koronka z przodu opinała pas cnoty tak, że widziałam kształt stali. Wyłączył odkurzacz i został na kolanach.

— Kuchnia, łazienka, sypialnia gotowe. Tu kończę.

Nie odpowiedziałam. Odpowiedź dostanie po sprawdzeniu i o tym wie. Obrócił się do mnie na kolanach i położył ręce na udach, wnętrzem dłoni do góry. Tak czeka, kiedy chodzę po pokojach. Patrzeć na moje plecy mu wolno, wstawać nie.

Palec

Sprawdzam zawsze tak samo i zawsze od razu: w płaszczu czy bez, przed herbatą, przed „jak minął dzień”. Półka nad telewizorem. Przesunęłam palcem, czysto. Parapet, czysto. Góra futryny, do której w pierwszym roku nie dosięgał i liczył, że ja też nie dosięgnę. Czysto. Potem przykucnęłam przy kaloryferze, tym samym, przy którym klęczał, i przesunęłam palcem po żeberkach z tyłu, przy ścianie.

Szara smuga na opuszku. Pokazałam mu palec. Spojrzał na niego, potem na mnie.

— Tu.

— Poprawię po kolacji.

— Teraz. Kolacja poczeka.

W łazience lustro było przetarte, ale przy jednej krawędzi została smuga: sucha szmatka przeszła raz, a trzeba dwa. Nie wołałam go. Zostawiłam otwarte drzwi i wróciłam do kuchni. Przeszedł obok z wiadrem, zobaczył otwarte drzwi i stanął.

— I tu.

— Tak, Pani.

Gumka

Stringi do sprzątania to zasada od drugiego roku. Odkurzać można i w dżinsach, i z początku tak robił. Ale w dżinsach po pół godzinie zapominał, dla kogo myje podłogę, i zaczynał myć jak dla siebie: szybko i byle jak. Koronka na biodrach i stal pod nią zapomnieć nie dają. Przy każdym schyleniu do listwy czuje, gdzie jest gumka, a gdzie pas. Sam ujął to krócej: „w dżinsach sprzątam, w tych służę”. Zapamiętałam i więcej nic nie tłumaczyłam. Pasa spod koronki nie zdejmuje się ani do sprzątania, ani do niczego innego. Kiedy myje podłogę na czworakach, stal ciągnie w dół i czuje ją mocniej niż na stojąco. Wiem, bo pytałam.

Nalałam herbaty i usiadłam przy stole tak, żeby przez drzwi widzieć kaloryfer. Wrócił z mokrą szmatką, uklęknął i zaczął przecierać żeberka po kolei, wsuwając rękę aż do ściany. Plecy lśniły od pracy, sznurek stringów pociemniał od potu. Wypiłam pół kubka, wstałam, przeszłam obok niego do okna i po drodze zaczepiłam palcem gumkę na krzyżu, odciągnęłam o centymetr i puściłam. Klasnęła o skórę.

Zamarł z ręką w kaloryferze. Trzy sekundy. Potem ciągnął dalej, a szmatka szła wolniej i dokładniej. Nic nie powiedziałam i wróciłam do herbaty.

Czasem myślę, że sprawdzanie jest bardziej potrzebne mnie niż jemu. Bez niego po prostu weszłabym do czystego mieszkania i nie zauważyła, kto je umył. Z nim wchodzę do męża, który klęczy i czeka na mój palec. Dlatego go nie odpuszczam, nawet kiedy jestem zmęczona.

Lustro przetarł drugi raz przy mnie: suchą szmatką, szerokimi kołami, potem cofnął się o krok i spojrzał pod kątem, tak jak patrzę ja. Smugi nie było. Wyprostował się, nie odwracając do mnie:

— Gotowe.

Przeszłam tą samą trasą. Palec po żeberkach kaloryfera, czysto. Lustro pod kątem, czysto. Kiwnęłam głową i dopiero wtedy podniósł się z kolan.

— Dobrze. Kolacja.

Przed snem

Kolację jadł w stringach, bo nie kazałam mu się ubrać. Podał, usiadł naprzeciwko, jadł szybciej ode mnie i wstał pierwszy sprzątać. Patrzyłam, jak nosi talerze do zlewu: koronka z tyłu wpijała się, kiedy się schylał, i ani razu jej nie poprawił. Przez pięć lat się oduczył. Rozmawialiśmy o jego matce, o tym, że w sobotę trzeba do niej jechać, i dwa razy zapytał, o której mi wygodnie wyjechać. Zwykła kolacja. Tyle że naprzeciwko siedział człowiek w koronce i stali i omawiał rozkład pociągów.

Po kolacji usiadłam na kanapie z książką, a on podszedł po pół godzinie, już w domowych spodniach:

— Herbaty?

— Tak.

Przyniósł, usiadł naprzeciwko z telefonem i przesiedzieliśmy tak do jedenastej. Zwykły wieczór, jakich mamy większość. Wie, że znalazłam dwie smugi i że pamiętam. Wie, że drugi raz wystarczył. I wie, co bywa, kiedy jest czysto za pierwszym razem: wtedy przed snem wołam go do siebie.

Zawołałam i w tamten wtorek. Nie za czystość, za to, że poprawił od razu i się nie targował. Położyłam się, nie zdejmując koszuli, rozchyliłam nogi, a on osunął się między nie na podłogę, w to samo miejsce, w którym klęczy przy kaloryferze. Językiem pracuje tak samo jak szmatką: po kolei, niczego nie pomijając. Doszłam szybko, z ręką na jego karku, a on został na kolanach, dopóki nie zabrałam ręki. Pasa nie otworzyłam. Nie pytał. Zapyta w piątek, jeśli tydzień minie bez szarych smug. Tak u nas jest i dni liczy dokładniej niż ja.

— Kaloryfer jutro jeszcze raz.

— Tak, Pani.

Położył się obok, a kiedy zasypiałam, słyszałam, jak oddycha: równo, tylko trochę szybciej niż zwykle. W środę rano przesunęłam palcem po żeberkach kaloryfera, zanim nastawiłam czajnik. Czysto. Stał w drzwiach salonu i czekał, aż pokażę mu palec.

• Sprawdzaj od razu po wejściu: przed herbatą i przed rozmową. Ma czekać na palec, nie na „cześć”.
• Sprawdzaj rękami, nie oczami: półka, tył kaloryfera, góra drzwi. Niech wie, gdzie sięgniesz.
• Znalazłaś? Jedno słowo: „tu”. Poprawia teraz, nie po kolacji.
• Strój do sprzątania zawsze ten sam, a pod nim pas. Ciało pamięta, dla kogo myje podłogę.
• Czysto to krótka nagroda tego samego wieczoru. Nieczysto to „jutro jeszcze raz”, bez wykładu.