Paczka wciąż stała pod drzwiami

Paczka wciąż stała pod drzwiami, tam, gdzie kurier zostawił ją w porze obiadu. Mąż jej nie ruszył: moje przesyłki otwieram ja. Przestąpiłam ją, nie zdejmując butów, i poszłam prosto do sypialni.

To był jeden z tych dni, po których nie chce się ani kolacji, ani rozmowy. Trzy narady jedna po drugiej, potem droga, potem godzina w korku na moście. Barki miałam jak z betonu. Mąż szedł za mną i milczał, bo wie, że w takie wieczory ja odzywam się pierwsza.

— Herbata. Tutaj.

Przyniósł kubek i postawił na szafce nocnej, obok klucza od pasa. Klucz leży tam zawsze, na widoku, i tamtego wieczoru patrzyłam na niego dłużej niż zwykle. Potem położyłam się na brzuchu w poprzek łóżka, twarzą w narzutę, i powiedziałam jedno słowo:

— Rozbierz.

Rozpiął buty, zdjął je, ściągnął rajstopy, powoli, żeby nie puściło oczko. Spódnicy nie zdjął, podciągnął ją na krzyż. Majtki w dół, do kolan, potem całkiem. Nie pomagałam mu i nie odwracałam się. Robi to trzeci rok i nie muszę patrzeć, żeby wiedzieć, gdzie ma ręce.

Plecy

Zaczął od tego, od czego kazałam mu zacząć za pierwszym razem: dłonie na krzyżu, ciężko, bez ruchu, przez pół minuty. Potem usta na kości ogonowej. Potem język.

Opowiem, jak to było za pierwszym razem, bo czytelniczki pytają. Dwa lata temu leżałam tak samo, po takim samym dniu, i powiedziałam mu: „Niżej. Językiem. Tam”. Zamarł. Nie z obrzydzenia — dlatego, że powiedziałam to na głos, zwyczajnie, jak proszę o szklankę wody. Czekał, aż wyjaśnię. Nie wyjaśniłam. Po minucie zrobił, co kazałam, i od tamtej pory ani razu nie zapytał, po co.

Język ma ciepły i cierpliwy. Najpierw płasko i szeroko, wzdłuż całej szpary od dołu do góry, jakby ścierał ze mnie dzień. Potem czubkiem, kółkami, dookoła, nie do środka. Oddech ma gorący i czuję go na skórze wcześniej niż język. Klęczy na podłodze między moimi nogami zwisającymi z łóżka i słyszę, jak skrzypi pod nim parkiet, kiedy przenosi ciężar.

— Głębiej.

Wszedł językiem, ile mógł. W środku odpowiedziało powoli, falą od kości ogonowej w górę, aż do tych barków. Wydychałam w narzutę. To nie jest ta przyjemność, od której się krzyczy. To ta, od której przestaje się trzymać plecy.

— Wolniej.

Zwolnił. Nie dopytał, nie zmienił miejsca. Został, gdzie był, z językiem we mnie, i poruszał się tak wolno, że każdy ruch słyszałam, zamiast go czuć. Nogi zaczęły mi drżeć pod kolanami. Zawsze drżą, kiedy odpuszczam, a on o tym wie i nie przestaje, dopóki nie powiem.

Ani razu się nie odwróciłam. W tym cały sens: nie muszę widzieć jego twarzy, żeby dostać to, czego potrzebuję. On nie musi widzieć mojej, żeby pracować. Czasem myślę, że w tej pozycji jest mu łatwiej niż przed moją twarzą: tam trzeba patrzeć w oczy, tu wystarczy słuchać.

Pas w takie wieczory, jak sam mówi, „słychać”. Nie pytam, co czuje. Wiem po oddechu: gubi rytm, kiedy jęczę, i wyrównuje się, kiedy milczę. Czyli jego ciało odpowiada na mój głos, nie na własne chęci. Tak ma być.

Doszłam nie od razu i cicho, od jego języka i od własnej dłoni, którą wsunęłam pod brzuch. Nie odsunął się, kiedy mną trzęsło, tylko trzymał język tam, gdzie był, płasko i nieruchomo. Potem leżałam i słuchałam: oddychał mi w skórę, krótko i szybko, i czekał na słowo.

Dość

— Dość.

Przestał natychmiast. Bez „dokończenia”, bez pocałunku na pożegnanie, bez ostatniego ruchu. Tę zasadę ustaliłam w pierwszym miesiącu: „dość” znaczy dość w tej samej sekundzie. Raz ją złamał i porozmawialiśmy o tym tak, że więcej się nie powtórzyło.

Odwróciłam się na bok. Klęczał, jak klęczał, twarz mokrą od brody po nos, wargi błyszczące, oczy spokojne i trochę wilgotne. Wytarłam mu brodę kciukiem i zostawiłam dłoń na jego policzku.

— Zmęczony?

— Nie, Pani.

— Kłamiesz.

— Trochę. Nogi.

Nie wstał, bo nie powiedziałam. Herbata na szafce wystygła; nie tknęłam jej. Klucz leżał obok kubka, a on na niego nie patrzył. Pięć lat temu by patrzył. Teraz klucz jest dla niego jak włącznik światła na ścianie: jest, nie podlega dyskusji i nie jego ręka na nim leży.

Jedną wątpliwość tamtego wieczoru miałam i nie dotyczyła jego. Pomyślałam: czy nie za łatwo biorę to, czego potrzebuję, nie dając w zamian nawet słowa. Potem spojrzałam na jego twarz i zrozumiałam, że słowo nie jest mu potrzebne. Potrzebuje, żebym wzięła. To jest jego część.

— Ręcznik. Potem możesz wstać.

Przyniósł, wytarł mi uda, ciepłym, potem pocałował pod kolanem i wstał. Kolana miał czerwone, z odciśniętymi szwami parkietu. Herbatę zabrał bez pytania, przyniósł nową i tę wypiłam.

Rano

Paczka wciąż stała pod drzwiami. Minęłam ją w drodze do łazienki, potem do kuchni, i dopiero z kawą w ręce powiedziałam:

— Otwórz.

W środku była poduszka: klin z twardej pianki, taki, który podkłada się pod biodra. Zamówiłam ją tydzień wcześniej, po wieczorze, kiedy zdrętwiał mi krzyż, i nie powiedziałam mu, co to. Wyjął, obejrzał, spojrzał na mnie.

— Pod brzuch. Żebyś ty się nie wyciągał, a ja nie trzymała pleców. Dziś spróbujemy.

— Tak, Pani.

Zaniósł poduszkę do sypialni, położył po mojej stronie łóżka, a pudełko wyrzucił. Do wieczora wiedziałam już, że zamówię drugą, na kanapę.

• Powiedz słowami, gdzie i jak. „Niżej” i „językiem” brzmią zwyczajnie tylko za pierwszym razem, potem to komenda jak „herbata”.
• Trzy komendy na cały wieczór: głębiej, wolniej, dość. Więcej słów to już rozmowa, a nie po to się położyłaś.
• Nie odwracaj się. Ty nie potrzebujesz jego twarzy, żeby odpuścić dzień, a on twojej, żeby pracować.
• Klucz niech leży na szafce, tam, gdzie go widzi. Liże cię zamknięty i to jest część tego, co bierzesz.
• „Dość” to stop w tej samej sekundzie. Jeśli „dokończył”, porozmawiaj o tym rano, zamiast odwoływać wieczór.