Atrybuty FLR – co naprawdę warto mieć

Wszystko, co mamy, mieści się w jednej szufladzie komody. Klucz do niej też mam ja. Nie kupuj wszystkiego naraz: rzeczy nie tworzą dynamiki, tylko ją podkreślają. Ale dobre rzeczy ułatwiają sprawę — tobie i jemu. Poniżej lista tego, co się u nas sprawdza, w kolejności ważności.

1. Twoja przyjemność: wibratory i dildo

Zaczynam od tego nieprzypadkowo: szuflada powinna otwierać się od twoich zabawek, nie od jego. Pas, packa, obroża — to wszystko dotyczy jego. Zabawki dla ciebie są najważniejsze. Bez nich cała konstrukcja traci sens. Im więcej masz wibratorów i im bardziej są różnorodne, tym lepiej znasz swoje ciało: jakie tempo, jaki punkt, ile minut. Dzięki temu dojdziesz szybko i na pewno, bez uzależnienia od jego umiejętności czy humoru.

Kobieta, która dokładnie wie, jak dochodzi, jest już Panią, nawet bez reszty.

Co warto mieć: ssący stymulator łechtaczki (Womanizer, Satisfyer) — najszybszy i najpewniejszy; mały wibrator na palec lub wibrator-pocisk — do używania przy nim i na nim; zakrzywiony stymulator punktu G i wibrator „króliczek” — na długie wieczory, kiedy on klęczy i patrzy; oraz dwa–trzy dildo różnej wielkości — w tym jedno do drażnienia. On trzyma, podaje i patrzy, jak dobrze ci z przedmiotem, a nie z nim. Osobno — wibrator z pilotem: pilot ma on, komendy wydajesz ty. To jedyna zabawka, której dotyka z własnej woli.

Najważniejsze — cała ich obsługa spoczywa na nim. Myje je po każdym użyciu, suszy, ładuje, układa na swoich miejscach i wie, która zabawka gdzie leży. Nie szukasz ładowarki ani nie sprawdzasz, czy zabawka jest czysta. Mówisz „króliczka” — i po dziesięciu sekundach masz go w dłoni, naładowanego i ciepłego od jego rąk. To jego codzienny obowiązek, jak zmywanie naczyń, tylko bardziej wstydliwy: opiekuje się tym, co go zastępuje.

Używaj ich przy nim — a zwłaszcza zamiast niego. On w pasie, na kolanach przy łóżku, ty z ssącym — to jedna z najmocniejszych scen bez ani jednego uderzenia. Dostajesz swoje, on patrzy i rozumie, że jest potrzebny do podawania i sprzątania. Więcej — w rozdziale „Twoja przyjemność w centrum”.

I strapon — dla ciebie: nie tylko ten, który zakładasz sobie, ale i ten, który zakładasz jemu. On w pasie, nie może dojść i nie może być w tobie — ale uprząż zakłada się na pas, więc znowu wchodzi w ciebie. Takim rozmiarem, jaki wybrałaś, i tak głęboko, jak potrzebujesz, bez żadnej szansy na własny orgazm. Stara się, poci i pracuje — a dostaje tylko twoje jęki i twoje „dość”. Chyba najuczciwszy seks w małżeństwie: cała przyjemność dla ciebie, cała praca dla niego, a zamknięty członek ociera się o klatkę przy każdym ruchu, przypominając, kto tu jest dla kogo.

I jeden praktyczny drobiazg, który wszystko zmienia: używaj lubrykantu. Nawet przy silnym podnieceniu naturalne nawilżenie nie zawsze wystarcza — zwłaszcza przy drugim czy trzecim podejściu i przy kilku orgazmach z rzędu, gdy wrażliwą łechtaczkę łatwo przemęczyć. Bierz swoją przyjemność tak często, jak chcesz — z lubrykantem nie musisz się oszczędzać ani bać otarcia: sprawia, że każdy kolejny raz jest tak samo delikatny jak pierwszy. Kropla lubrykantu usuwa tarcie, przedłuża przyjemność i chroni delikatną śluzówkę przed mikropodrażnieniem i suchością — służy więc i komfortowi, i zdrowiu. Wybierz na bazie wody: jest zgodny z silikonowymi zabawkami, nie wysusza skóry i łatwo się zmywa; silikonowy i olejowy zostaw z boku — pierwszy niszczy silikon, drugi zaburza naturalną florę. Buteleczkę trzymaj w tej samej szufladzie — podaje ci ją, jak wszystko inne, on.

2. Pas cnoty

Jeden jedyny przedmiot, który jest jego, bez którego się nie obejdzie — i jedyny, na którym nie można oszczędzać. Tani, uniwersalny pas z Allegro za parę stówek obciera, psuje się po drugim miesiącu, a przede wszystkim on go nie czuje. Po tygodniu pas staje się formalnością. Od razu wybierzcie dobry, na jego miarę: Kink3D Cobra — drukowany dokładnie pod niego, lekki, do noszenia tygodniami bez zdejmowania — albo tytanowy na zamówienie, jeśli ma być ciężar i chłód metalu. Kosztuje jak dobre buty i to chyba najbardziej sensowny zakup w naszym małżeństwie. Jeśli budżet nie pozwala od razu — stalowy na wymiar, ale z myślą, że to rozwiązanie tymczasowe.

Pierścień jest ważniejszy niż sam pas: zbyt ciasny powoduje poranny obrzęk, a zbyt luźny się wysuwa. W obu przypadkach on będzie miał pretekst, żeby go zdjąć. Zamek — zwykła kłódka, a klucz na łańcuszku u ciebie na szyi. W podróży, kiedy metal przeszkadza — plastikowe plomby z numerem: zapisujesz numer i on nie może zdjąć pasa niepostrzeżenie.

3. Packa, rózga, trzcina, witki, flogger

Wszystkie biją inaczej, a różnica leży w charakterze bólu, nie w jego sile. Packa — skórzana lub drewniana — daje tępy, głęboki ból na dużej powierzchni; jest najbezpieczniejsza i najbardziej „długodystansowa”. Właśnie nią robi się sesję na 50–100 uderzeń z liczeniem na głos. Ślady są najpierw równomiernie czerwone, a rano sinieją. Trzcina — cienka, paląca, zostawia pręgę; dwanaście uderzeń trzciną to już dużo, pięćdziesiąt — tylko doświadczoną ręką i z przerwami. Witki, czyli pęk rózeg — dają to samo pieczenie, ale bardziej powierzchowne i rozproszone; moczy się je, a ślady schodzą w ciągu dnia. Flogger z kilkoma ogonami — od masażu po oparzenie, zależnie od materiału: zamsz jest miękki, skóra twardsza, guma zła.

Bicz — to osobna historia. Pojedynczy ogon nie dłuższy niż metr, trzask, od którego on drga jeszcze przed dotknięciem. Przy pełnej sile to najostrzejszy ból ze wszystkich — tnący, cienki jak linia, z blizną na tydzień — i tak się nim nie pracuje. Bicz sprawdza się inaczej: 50–200 uderzeń o niskiej intensywności, równych i miarowych, tak żeby wytrzymał i liczył. Po pół godzinie plecy i pośladki stają się równomiernie różowe, a on — cichy i bardzo posłuszny. To nie chłosta, tylko medytacja pod twoją dłonią, a jej efekt utrzymuje się tydzień. Bicz wymaga wprawy: przez pierwsze tygodnie ćwicz na poduszce, nie na mężu, dopóki nie nauczysz się kłaść ogona dokładnie tam, gdzie patrzysz, i z taką siłą, jakiej chcesz. Końcówką łatwo rozerwać skórę. Wybierz krótki, „sygnałowy”, do metra, nie długi kowbojski — długim w mieszkaniu nie zamachniesz się porządnie, a uderza nieprzewidywalnie. Jego dźwięk jest zresztą karą samą w sobie: czasem wystarczy trzasnąć w powietrzu.

Dobra sesja to 50–100 uderzeń o różnej sile: pierwsza trzecia lekka, żeby rozgrzać, środkowa część mocna, ostatnie dziesięć — najsilniejsze, z jego liczeniem i „dziękuję, Pani” po każdym. Bij tylko po pośladkach i górnej części ud. Lędźwie, nerki i kręgosłup — nie, nigdy, w żadnym nastroju.

Jest jeszcze jeden warunek, który czyni z chłosty wychowanie, a nie tylko ból: utrzymywanie pozycji. Przy zwykłej chłoście on jest na czworaka: kolana i dłonie na podłodze, plecy wygięte, pośladki uniesione i wystawione tobie — i tak do ostatniego uderzenia. Jeśli przewróci się na bok, usiądzie na piętach, zasłoni ręką albo ucieknie przed uderzeniem — liczenie zaczyna się od pierwszego. Szybko rozumie, że jedyny sposób na zakończenie to nie znosić byle jak, tylko przyjąć każde uderzenie pokornie: trwać w pozycji, wyginać się ku tobie, liczyć równym głosem i dziękować.

Na tym polega sens: ciało, które samo podstawia się pod twoją dłoń, to już nie ciało, które się karze. To ciało, które należy do ciebie.

Jeśli sam nie utrzymuje pozycji — albo chcesz, żeby jej utrzymanie nie było jego zasługą, tylko twoją decyzją — zwiąż go. Najprostsza jest rozpórka na kostki: nogi są rozstawione i nie może ich złączyć, a więc nie może się zasłonić ani uciec. Dalej — meble: ława do chłosty, do której przypina się nadgarstki i kostki, albo zwykły puf z pasami, na którym leży brzuchem. Przypięty przestaje myśleć o tym, jak wytrzymać — wytrzymywanie nie zależy od niego — i pozostaje mu tylko przyjmować. Dla wielu właśnie to jest najmocniejsze w chłoście: nie ból, tylko brak wyboru.

4. Strapon do peggingu

Realistyczny, silikonowy, o średnicy 2,5–3 centymetrów i długości 13–15 centymetrów, z lekkim zagięciem ku górze — wystarczy, żeby sięgał prostaty, a nie jest za duży, żeby myślał tylko o bólu. Majtki-uprząż lepiej wybrać materiałowe, z szerokimi pasami: skórzane są ładniejsze, ale godzina w nich to praca. Lubrykant — tylko wodny (silikonowy niszczy silikonową zabawkę). Przed pierwszym razem — palce i korek, nie przez jeden tydzień. Co daje ci ten przedmiot, napisałam w osobnym rozdziale; powiem krótko: po nim role już nie wracają.

Jak poznać, że wszystko się udało: proces kończy się, gdy przestaje mu wyciekać. Dopóki jesteś w nim, z zamkniętego członka powinno wyciekać — jak z suczki, bez przerwy — tak ciało samo pokazuje, że mu się to podoba, cokolwiek by nie mówił, z twarzą wciśniętą w poduszkę. Kiedy przestaje kapać — prostata oddała wszystko, cel osiągnięty, można wyjść. I od tego dnia masz rzecz cenniejszą niż jakakolwiek zabawka: jedno zdanie, które możesz mu szepnąć do ucha. Kim jest teraz. Kim był w niedzielę, z twarzą w poduszce. Działa w pracy, przy kolacji z przyjaciółmi i zwłaszcza wtedy, kiedy pyskuje.

5. Bielizna dla niego

Koronkowe majtki i stringi — o rozmiar większe niż damskie — pończochy z pasem, rajstopy, czasem body. Własna półka, a wybierasz ty, nie on. Zasada jest prosta: im bardziej wulgarny i lubieżny strój, tym bardziej mu wstyd, a wstyd jest tu właśnie sensem; skromna bielizna nie działa. Kupuj sama i wręczaj w woreczku: niech nie wie, co jest w środku, dopóki go nie rozwiąże — i niech zakłada to, co wyciągnął, bez dyskusji. Główna siła tych rzeczy nie leży w łóżku, tylko pod garniturem w pracy: nikt niczego nie widzi, a on cały dzień pamięta, czyj jest. Jak korzystać z tego, żeby wstyd pracował na ciebie — w rozdziale „Bielizna i feminizacja”.

Osobny poziom — fartuszek pokojówki: biały, koronkowy, na gołe ciało, nad pończochami i pasem, do tego — rękawiczki. W nim sprząta, podaje kolację i wita cię po pracy; w nim czeka na gości, których oczywiście nie będzie. Bielizna zawstydza po cichu, strój pokojówki — całkowicie: widzi siebie w lustrze w przedpokoju i nie trzeba mu nic tłumaczyć. Do każdego stroju — obroża: skórzana, z kółkiem i wygrawerowanym jego przezwiskiem; o niej osobno niżej. Bez obroży to kostium, z obrożą — uniform.

6. Bondage i spinacze

Na początek — miękkie kajdanki na rzepy i bawełniany sznur o średnicy sześciu milimetrów, długości ośmiu metrów; rozpórka na nogi, jeśli zechcesz. Zwykłe drewniane spinacze do bielizny — najtańsze i najuczciwsze narzędzie: na sutki, na mosznę, „zamkiem błyskawicznym” na sznurku, który zrywasz jednym ruchem. Nie trzymać dłużej niż piętnaście–dwadzieścia minut; ból przy zdejmowaniu jest silniejszy niż przy zakładaniu i o tym dowie się sam.

7. Masażer prostaty i korki

Zestaw korków w trzech rozmiarach z silikonu, z szeroką podstawą — do treningu i noszenia: korek na spacerze lub u znajomych pracuje jak pas, jako przypomnienie.

Masażer prostaty niewymagający użycia rąk (typu Aneros, Nexus) — do dojenia, kiedy chcesz zdjąć z niego napięcie, nie dając mu orgazmu; jak dokładnie — w rozdziale „Penetracja”. Ma też drugie zastosowanie, o którym nie pisze się na pudełku: trening orgazmu prostatycznego — bez rąk i bez erekcji; jak go poprowadzić, opisuję w rozdziale „Penetracja”. Premia za jego pilność — zdrowie: u mężczyzny z zadbaną prostatą nie zdarza się zapalenie prostaty, a erekcja zawsze jest dobra.

8. Elektrostymulacja

Tu można pójść dwiema drogami. Prawidłowa i droga — elektrostymulator (TENS lub e-stim typu ElectraStim) z pierścieniami-elektrodami i pilotem: zakres od łaskotania po ból, którego nie może ani przewidzieć, ani przetrzymać. Jest też droga prostsza i uczciwsza: kup zwykłą obrożę dla psa z pilotem. Niech sam zakłada ją na członek, tuż przy pierścieniu pasa — i nosi. Jest twoim psem, więc obroża ma być prawdziwa, psia; niech pamięta o tym za każdym razem, kiedy bierzesz pilot do ręki. Jeden krótki impuls za pyskówkę, wibracja — jak „do mnie”, dźwięk — jak ostrzeżenie. Ręka pozostaje przy tym wolna, a on może być w innym pokoju.

Zasady, żeby pies został cały: styki obroży — na skórę, nie na metal pasa; zacznij od najsłabszego poziomu i wypróbuj go na własnym przedramieniu, zanim użyjesz go na nim; tylko krótkie impulsy, nie przytrzymuj przycisku; przy zaczerwienieniu lub śladach po stykach — zdejmij obrożę na dzień. I nigdy — przy rozruszniku serca lub problemach z sercem, i nigdy powyżej pasa.

9. Obroża

Osobno od shockera — prawdziwa obroża na szyję, skórzana, z kółkiem z przodu i małą kłódką. Zamów imienną, z jego przezwiskiem: grawer na blaszce lub wprost na skórze kosztuje grosze, a słowo, które dla niego wybrałaś, będzie nosił na gardle. Nie on ją zakłada — ty, i to osobny rytuał: on na kolanach, ty zapinasz, kłódka klika, klucz trafia na ten sam łańcuszek co klucz od pasa. W domu — na wierzchu, przy ludziach — pod kołnierzykiem koszuli, gdzie widać ją tylko tobie. Obroża niczego nie robi i niczego nie wymaga; po prostu przypomina, kim jest i czyj jest — a do tego nie potrzeba pilota.

Przechowuj wszystko w jednym miejscu, pod twoim zamkiem. Rytuał „przynieś szufladę” — to już połowa sceny: on wie, co jest w środku, i nie wie, co wybierzesz.

Sedno: nie kupować wszystkiego i nie od razu. Twoje zabawki, klatka z kluczem i zamykana szuflada to baza; reszta pojawia się w miarę tego, jak rośnie twoje zainteresowanie, a nie według listy. Rzeczy nie tworzą władzy — one ją przechowują.