Kreska pod spodniami i telefon z banku

Stringi położyłam na jego wyprasowanej koszuli. Czarne, cienkie, z koronką z przodu. Wyszedł spod prysznica, zobaczył je i zatrzymał się z ręcznikiem w rękach.

— Dziś to zakładasz. Do twoich rodziców.

— Pod spodnie?

— A gdzie indziej.

Do jego rodziców jeździmy raz w miesiącu, w niedzielę, na zupę i kotlety. Tam jest synem: rozmawia z ojcem o samochodzie, słucha matki o ciśnieniu, siedzi na swoim miejscu przy oknie. Nie wybrałam tego dnia przypadkiem. W domu łatwo mu być moim — nikt nie patrzy. Chciałam zobaczyć, jaki będzie tam, gdzie trzeba trzymać fason.

Zakładał przy mnie. Koronka położyła się na stali — pas nosi trzeci rok i pod cienkim materiałem zamek odznaczył się od razu, jak kamyk w skarpetce. Podeszłam, wzięłam sznureczek z tyłu w dwa palce i podciągnęłam, żeby leżał ciasno. Wypuścił powietrze nosem.

— Spodnie.

Pod spodniami nie widać nic. Tylko ja wiedziałam, że idzie teraz trochę inaczej — krótszy krok, prostsze plecy.

W samochodzie zapytał, patrząc na drogę:

— A jeśli zauważą?

— Kto? Twoja matka patrzy w talerze, ojciec w telewizor. Zauważyć mogę tylko ja. I zauważę.

Kiwnął głową i do samego domu więcej się nie odezwał. Na światłach widziałam, jak przesuwa się na siedzeniu, i nie pomagałam.

Przy stole

W windzie stanął przed lustrem i poprawił kołnierzyk. Nie patrzyłam na kołnierzyk, tylko na to, jak przestępuje z nogi na nogę.

— Stój prosto.

Znieruchomiał. Drzwi się otworzyły.

U rodziców wszystko było jak zawsze: obrus w kratkę, telewizor bez dźwięku, ojciec w fotelu, matka z chochlą. Usiedliśmy obok siebie, on przy oknie, ja po lewej. Przez pierwsze pół godziny go nie dotykałam. Niech przywyknie do krzesła, do rozmowy, do tego, że matka pyta o pracę, a on odpowiada, i koronka przy każdym słowie przypomina, kto go tu posadził.

Potem położyłam rękę na jego kolanie pod obrusem. Nie ścisnęłam — po prostu położyłam. Dalej rozmawiał z ojcem o zimowych oponach, ale zdanie skończył pół tonu wyżej.

Kiedy matka poszła po drugie danie, wstałam pomóc, a w drodze powrotnej przeszłam za jego krzesłem i, niby poprawiając koszulę, zaczepiłam palcem sznureczek nad paskiem spodni. Podciągnęłam o centymetr. Odłożył widelec.

— Czemu tak prosto siedzisz? — spytała matka, stawiając talerz. — Plecy?

— Wszystko dobrze, mamo.

Głos równy. Uszy czerwone. Nie zauważyła: miała kotlety na głowie.

Po drugim daniu ojciec zawołał go, żeby przesunąć komodę w sypialni: „Matka prosi od miesiąca”. Wstał, a ja poszłam za nim — postać w drzwiach. Komoda była ciężka. Przykucnął, chwycił, podniósł, i widziałam po twarzy, jak przy każdym kroku sznureczek robi swoje. Ojciec komenderował: „W lewo. Jeszcze”. Mąż niósł i słuchał ojca, a patrzył na mnie. Kiedy postawili, powiedziałam: „Dobrze”, a ojciec uznał, że to do niego.

Telefon

Przy herbacie zadzwonił jego telefon. Bank, w sprawie kredytu: od miesiąca czekaliśmy na odpowiedź co do oprocentowania. Przeprosił, wyszedł do przedpokoju. Odczekałam minutę i wyszłam za nim — po telefon z płaszcza, gdyby ktoś pytał.

Stał przy wieszaku, plecami do mnie, i mówił dorosłym głosem: okres, procent, dokumenty do piątku. Tym głosem, którym mówią mężczyźni w garniturach. Podeszłam od tyłu, wsunęłam dłoń pod pasek i wzięłam sznureczek w pięść.

Nie zaciął się. Powiedział „tak, rozumiem”, powiedział „to nam odpowiada”. Trzymałam i słuchałam. Podobało mi się, jak to brzmi razem: oprocentowanie kredytu i koronka naciągnięta moją ręką.

— Trzymaj głos — powiedziałam w jego kark, bardzo cicho.

Wysłuchał do końca, podziękował, rozłączył się i przez minutę stał, nie odwracając się.

— Przyznali — powiedział.

— Słyszałam. Dobrze mówiłeś.

Puściłam sznureczek, obciągnęłam mu koszulę z tyłu i pierwsza wróciłam do herbaty.

Do herbaty matka postawiła ciasto i położyła mu podwójny kawałek: „Jedz, schudłeś”. Jadł. Pod stołem przesunęłam stopą po jego kostce i patrzyłam, jak żuje wolniej.

W przedpokoju na pożegnanie objęła go mocno, jak syna, i jej dłoń trafiła dokładnie tam, gdzie pod koszulą był sznureczek. Nie drgnął. Stałam z płaszczem w rękach i myślałam: ona obejmuje syna, a wypuszcza mojego.

W domu

W samochodzie nie rozpiął paska, choć widziałam, że chciał. W domu, w przedpokoju, sięgnął do sprzączki — powiedziałam: „Stój”. Zdjęłam buty, powiesiłam płaszcz, potem podeszłam i rozpięłam sama. Spodnie w dół. Koronka z przodu pociemniała od potu, sznureczek z tyłu wciął się w skórę i zostawił kreskę. Stal pod materiałem była ciepła.

— Stój tak.

Stał w przedpokoju w koszuli, w moich stringach, i patrzył w ścianę. Obeszłam go, obejrzałam kreskę z tyłu, przesunęłam po niej palcem.

— Trzy godziny. Twoja matka, twój ojciec, bank. I nikt nie wiedział, czyj jesteś.

— Kiedy zadzwonili, myślałem, że nie dam rady mówić.

— Dałeś.

Stringi zdjęłam z niego sama i podałam mu do rąk.

— Wypierz. Ręcznie, teraz. Na następny raz mają być czyste.

— Następny?

— Do banku pojedziesz podpisać osobiście. W nich.

Poszedł do łazienki. Słyszałam wodę i słyszałam, jak milczy. Potem woda ucichła i powiedział przez drzwi:

— Dziękuję.

— Za co?

— Że wyszłaś do przedpokoju. Sam bym tej rozmowy nie wytrzymał.

Nie odpowiedziałam. Wiedział, że słyszałam. Pasa tego wieczoru nie otworzyłam: to nie był taki wieczór i on o tym wiedział. Herbatę zaparzył on, kiedy wyszedł — z kreską od sznureczka, która do rana zniknęła.

• Wybierz wieczór, na którym musi trzymać fason: u rodziców, na kolacji ze znajomymi. W domu posłuszeństwo przychodzi zbyt łatwo.
• Jeden sygnał na pół godziny — ręka na kolanie, sznureczek, pół zdania. Więcej nie trzeba: i tak przez cały wieczór myśli tylko o tym.
• Jeśli wypadnie telefon, praca, poważna rozmowa — nie wycofuj się. Wtedy właśnie poczuje, że jesteś z nim nawet tam.
• W domu nie pozwól mu rozebrać się samemu. Zdejmij sama, pokaż mu ślad, powiedz na głos, ile godzin był twój.
• Bieliznę pierze sam, ręcznie. To zamyka wieczór i otwiera następny.