Anilingus w praktyce – służba dla Pani

To praktyka, przy której to zwykle ty masz opory, nie on. On bardzo tego pragnie — dla uległego to najwyższy wyraz uwielbienia: dostęp do miejsca, do którego nie dopuszczasz nikogo, i służenie najbardziej skrytej części twojego ciała. Zwykle powstrzymuje go tylko jedno — twoje „a może będzie go to brzydzić” i „nie wypada o takie rzeczy prosić”.

Przyjrzyjmy się temu po kolei. Obrzydzenie ma tu podłoże kulturowe, nie biologiczne: od dziecka uczono nas, że to wstydliwe miejsce, i nic więcej za tym nie stoi. Jego to nie brzydzi — wręcz przeciwnie: im bardziej intymne i „zakazane”, tym silniej go pociąga. To dokładnie ten mechanizm, na którym opiera się erotyczne poniżenie. Uwierz, on myśli o tym znacznie dłużej niż ty — i widzi cię w tych myślach w znacznie korzystniejszym świetle, niż przypuszczasz. Nie musisz prosić: ty nie prosisz, ty pozwalasz — a to zasadnicza różnica.

Skąd on przyszedł. Dla wielu mężczyzn nawet cunnilingus to tabu: „nie po męsku”, „ja nie od tego”, lepiej niech ona nie prosi. Anilingus w tym obrazie świata jest w ogóle poza granicą — o czymś takim nie rozmawia się nawet ze sobą. I oto ten człowiek klęczy przy twoim łóżku, z twarzą tam, dokąd jego wychowanie nie dopuszczało go nawet z daleka — i prosi. Nie znosi, nie robi przysługi — prosi. Między tym, kim był, a tym, gdzie jest teraz, leży cała biografia; przeszłaś ją za niego jednym pozwoleniem. To właśnie jest miara twojej władzy: nie to, co robi, tylko to, skąd musiał do tego dojść.

A jeśli wciąż się zastanawiasz, czy nie poczuje obrzydzenia — nie pytaj, tylko spójrz na niego w tym momencie.