Zapach i sport

Jest coś, o co nigdy nie poprosi na głos, bo nie umie tego ubrać w słowa — a o czym myśli częściej niż o twojej bieliźnie. Twój zapach. Nie perfumy. Po prostu ty.

Uczono nas czegoś odwrotnego: przed bliskością prysznic, żel „świeża bawełna” i kobieta pachnąca jak drogeria. Zwykłemu mężowi to wystarczy. Dla twojego niewolnika to tak, jakbyś nalała mu wina do szklanki po chlorze: niby czysto, ale pić się nie da. Mydło zabija tę słodycz, której szuka. Feromony, ciepło, sól — wszystko, co ma wyczuć nosem, spłukujesz minutę wcześniej.

Prysznic — kilka godzin wcześniej, nie tuż przed. Tyle wystarczy. Pachniesz sobą, nie perfumami. Jedyny wyjątek: tam, gdzie dostaje specjalne pozwolenie, musi być idealnie czysto — zawsze, bez wyjątków.

Po sporcie. Mężczyzna wracał zmęczony i dostawał od niej usta, bo był mężczyzną. Ty wracasz z treningu i dostajesz jego język, bo jesteś Panią.