Anatomia pokory

Pierwsze, co warto zrozumieć — i co oszczędza miesiące prób — to fakt, że ból i uległość to dwa różne wymiary. Uderzenie jest krótkim bodźcem, który pozwala rozładować napięcie fizyczne i często działa na twoją niekorzyść: „wytrzymałem sto” — to wyczyn, powód do dumy, a nie do uległości. Uległość buduje coś innego — coś, co trwa, nie przynosi rozładowania i nie ma w sobie nic z bohaterstwa.

Najwyższy poziom — to, co zmienia jego samego. Noszony bez przerwy pas cnoty i stała wstrzemięźliwość działają przez całą dobę, nie zabierają ci ani minuty i nie dają mu o sobie zapomnieć. Do tego powitanie na kolanach: prosty, niewymagający wysiłku rytuał, który nadaje ton całemu wieczorowi.

Osobna kwestia — to, co nosi na sobie. Stringi pod codziennym ubraniem, pończochy pod spodniami. Mechanizm jest ten sam — przypomnienie przy każdym ruchu — ale dochodzi szczegół, który wszystko zmienia: nikt wokół o tym nie wie.